Hangisi daha çok benziyor?

Nedense insan çocuğu kendine benzesin istiyor. Mutlu oluyor. Huyu, suyu, tipi benzedikçe seviniyor eee tabii koca da var işin içinde ona da benzemesi lazım ne de olsa onun da katkısı var bu işte. Ama biri gelip aynı sana benziyor dediğinde bi böbürlenme bi mutlu olma var içten içe :) İşte benim bebeler, bu fotolarda burada dursunlar.

Özge 7 yaşında

Ne kadar hızlı geçiyor seneler, Özge Destan'nın 7. yaşını kutladık. 27 Eylül 2016 Göktürkteki evimizdeyiz. Bize bak yaa :) Aynı gün Özge için çektirdiğimiz pasaport fotosunu da ekliyorum. Bu sene kutlamalar bitmedi. Babaannede de pasta kestik. Özge için ayrıca arkadaşlarıyla kutladığı özel bir parti organize ettik. Tüm sevdiklerimiz geldi. Çocuklar sosyal tesiste oyunlar oynarken biz de evde sohbet muhabbet. Güzel kızım, sanatçı ruhlu yavrum, yaratıcı, iyi kalpli, dürüst kızım. Seni çok seviyorum iyi ki doğdum, iyi ki bizi seçtin.

Aslı için okul vakti

5 Eylül 2016 Aslı için okul vakti. İkinci çocuk ve kız olmasının verdiği hız ve hareket ile okulu denemeye karar verdik. Camın önünde her gün Özge'nin servisle okula gidip gelişine şahit olan Aslı Pera ben de okula gidicem demeye başladı. Kemerburgaz bölgesindeki 2 yaş öğrenci kabul eden okul arayışına girdim. 13 yıllık okul öncesi tecrubesi ile aradığım okulu bulmam pek zor olmadı. Okul müdürü Şeli Kohen, bahçesi, sınıfları, renkleri, okul öncesi eğitim kurumu olarak inşa edilmiş binası ile Mutlu Adımlar beni çok etkiledi. Aslı 20 aylık olduğu için öncelikle bir deneme yapmaya karar verdik. Haftada 3 yarım gün olarak planladık. Birinci haftanın sonunda okula hazır olduğu raporunun gelmesiyle birlikte okul macerası başladı. Gerçekten özenle baktılar işlediler. İlk 2 ay yardımcımız Emel hanım ile taksi kullanarak gidip geldi. Sonrasında servis kullanmaya başladı. Beni görmediği sürece bu rutinde bir değişiklik olmadı nedense ben onu servise bindirmek istediğimde (fırsat bulduğumda diyelim) ağlayarak binmek istemedi. Onun dışında okul sürecimiz çok keyifliydi. Sevdi :) Eskiden mahalleler, sokaklar, bahçeler, parklar vardı ben ki lojmanda büyüdüm eve girmezdik. Biz özgür çocuklardık, hepimiz sokakta takılırdık. Yeni nesil çocukların pek böyle şansı yok. Yaşıtları ve diğer çocuklar ile oynama fırsatını ancak okulda bulabiliyorlar. Bu sebeple erken yaşta okula başlamanın doğru koşullar sağlandığında doğru bir hareket olduğunu düşünüyorum. Yeni nesil çocuklar kendi evinden özgürce sokağa çıkıp (site içine diyelim) kendi yaşıtlarıyla kendi kurdukları oyunları oynama fırsatı bulabiliyorlarsa bu en büyük zenginlikleri bence. Okul dışında yanlarında bir yetişkin, bakıcı, öğretmen olmadan kendi kendilerine oynamaktan bahsediyorum, anladınız siz onu :)